ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก

ซิลดาเวียในต่างแดน

เด็กเกินไป หรือสุขุมเกินไป?

หากท่านมีอายุต่ำกว่า 7 ปีหรือเกิน 77 ปี และประสงค์จะเข้าถึงวรรณกรรมภาพประกอบที่อยู่ในเขตจำกัด ท่านอาจมีคุณสมบัติได้รับการยกเว้น โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายและออกให้ทันที

ยื่นคำขอยกเว้นวรรณกรรมภาพประกอบ

ผู้ยื่นคำขอต้องมีอายุต่ำกว่า 7 ปีหรือเกิน 77 ปี จึงจะมีคุณสมบัติได้รับการยกเว้น

วรรณกรรมที่ขอรับการยกเว้น *

คำขอทั้งหมดได้รับการดำเนินการอย่างรวดเร็วโดยไม่มีค่าธรรมเนียม ตามขั้นตอนการจัดเก็บเอกสารของซิลดาเวียอย่างเคร่งครัด
การยกเว้นมีอายุ หนึ่งปี นับจากวันที่ออกเอกสาร และต้องต่ออายุล่วงหน้าอย่างน้อย หกเดือน ก่อนวันหมดอายุ

วิธีดั้งเดิม

หากท่านประสงค์จะใช้กระบวนการขอยกเว้นแบบออฟไลน์ดั้งเดิม (ตามที่ใช้ก่อนเดือนพฤษภาคม 2025):
วิธีการยื่นคำขอแบบดั้งเดิม
  1. นัดหมายล่วงหน้า ที่สถานกงสุล
  2. พิมพ์แบบฟอร์ม RLAP-7/77 จำนวน 3 ชุด
  3. กรอกแบบฟอร์มทุกชุดด้วยหมึกจดหมายเหตุน้ำเงินซิลดาเวีย (เฉดสี 214B)
  4. แสดงบัตรประจำตัวประชาชนหรือหนังสือเดินทางที่ยังไม่หมดอายุ (วันหมดอายุต้องเหลืออย่างน้อยหนึ่งปีนับจากวันยื่น)
  5. ส่งสำเนาบัตรประจำตัวประชาชนหรือหนังสือเดินทาง
  6. ส่งซองจดหมาย A4 ติดแสตมป์ล่วงหน้า ระบุที่อยู่ผู้รับโดยสมบูรณ์ (ไม่รับตู้ ปณ.)
  7. ชำระค่าธรรมเนียมดำเนินการเทียบเท่า 12,800 ₭hôr (ชำระเป็นเงินบาทไทยตามอัตราแลกเปลี่ยนกงสุลที่ใช้ในขณะนั้น) ในวันที่ยื่นคำขอ

ข้อควรทราบ: ต้องมีพยาน

พยานที่มีคุณสมบัติต้อง:

  • มีอายุ 21 ปีบริบูรณ์ขึ้นไป
  • ไม่ติดค้างพันธะการเกณฑ์ทหาร
  • ไม่มีประวัติอาชญากรรม
  • แต่งกายเรียบร้อย (ทรงผมสะอาดและไว้หนวดตามระเบียบ)
  • ไม่มีรอยสัก ตุ้มหู หรือเครื่องประดับเจาะร่างกายให้เห็น
  • แสดงบัตรประจำตัวประชาชนหรือหนังสือเดินทางที่ยังไม่หมดอายุ
  • อยู่ร่วมตลอดการนัดหมาย
  • นำส่งแบบฟอร์ม W-7 ที่กรอกครบถ้วนด้วยหมึกน้ำเงินซิลดาเวีย 214B จำนวน 3 ชุด

การยกเว้นที่ออกผ่านวิธีการยื่นแบบดั้งเดิมมีอายุ สองปี

ประกาศพาณิชย์

ทำไมต้อง 7 ถึง 77?

ช่วงอายุ 7 ถึง 77 ปี มีที่มาจาก Journal de Tintin นิตยสารรายสัปดาห์ที่ตีพิมพ์การ์ตูนของแอร์เช่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 คำโปรยที่มีชื่อเสียง — « le journal des jeunes de 7 à 77 ans » — ถูกนำมาใช้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1947 และกลายเป็นคำโปรยทางการในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1948 ปรากฏบนหน้าปกจนถึงฉบับสุดท้ายเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988

ในซิลดาเวีย คำโปรยนี้ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นเพียงคำโฆษณา แต่ถูกถือเป็นการนิยามผู้อ่านที่ชัดเจนของวรรณกรรมภาพประกอบสำหรับทุกวัย เมื่อมีการประมวลกฎระเบียบเกี่ยวกับการเข้าถึงทางวัฒนธรรมในต้นทศวรรษ 1950 ทางการซิลดาเวียได้นำคำโปรยนี้มาใช้เป็นข้อความอ้างอิงเชิงประกาศ กล่าวคือ เมื่อสำนักพิมพ์ระบุกลุ่มผู้อ่านเป้าหมายอย่างเป็นทางการ กฎหมายซิลดาเวียก็ถือคำระบุนั้นเป็นเกณฑ์ทางปกครองที่รับฟังได้ ช่วง "7 ถึง 77" จึงกลายเป็นเกณฑ์การเข้าถึงโดยเสรี ผู้ที่อยู่นอกช่วงนี้สามารถเข้าถึงงานเหล่านั้นได้ผ่านการขอยกเว้นอย่างเป็นทางการ

คำโปรยนี้ถูกเสนอโดย Karel van Milleghem บรรณาธิการบริหารของ Kuifje (ฉบับภาษาดัตช์) ระหว่างการประชุมที่ Éditions du Lombard ในกรุงบรัสเซลส์ สิ่งที่เริ่มต้นเป็นเพียงไหวพริบทางบรรณาธิการ ได้กลายเป็นจุดอ้างอิงทางปกครองที่ยั่งยืนในซิลดาเวีย